A w onej ziemi, to znów najpierwsze,
Co ci od pieluch było najszczersze,
Więc wiara twoja, więc dom dziadowy,
Więc one wdzięczne stare dąbrowy,
Więc i mogiły gdzie ojców kości;
Toć twoje skarby, toć twe miłości!
Bo wszystko minie, a to zostanie.
"Skarb człowieka" - Wincenty Pol